The issue titled “Veritas” of the bilingual, transcontinental photography magazine FOTOROMANZO has been selected for the “Unfolded Chapters” category of the Athens Photo Festival 2026, from among over 600 submissions and nominations to the event by artists, publishers, and agents from around the world.
It is included among the selected works presented as part of the “Unfolded Chapters” exhibition during the Athens Photography Festival 2026:

from June 10 to July 26, 2026

at the Benaki Museum / 138 Piraeus Street

In the “Veritas” issue, which essentially consists of a single main photograph, the concept and the captions are by Nikos Mentis.
The photographs are mine, and they depict a specific real person. The main photograph was taken in August 2024 in Thessaloniki, while a second one on the back cover shows the same person about 30 years ago.

Veritas means “truth.”
On the Athens Photography Festival 2026 website, you can read the following thoughts:

Το τεύχος με τίτλο «Veritas» του δίγλωσσου, διηπειρωτικού φωτογραφικού περιοδικού FOTOROMANZO έχει επιλεγεί για την κατηγορία «Unfolded Chapters» του Athens Photo Festival 2026, ανάμεσα από πάνω από 600 αποστολές και υποψηφιότητες στη διοργάνωση, από καλλιτέχνες, εκδότες και πράκτορες από όλο τον κόσμο.
Περιλαμβάνεται στα επιλεγμένα έργα που παρουσιάζονται στο πλαίσιο της έκθεσης «Unfolded Chapters» κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Φωτογραφίας της Αθήνας 2026:

από 10-06 μέχρι 26-07-2026

στο Μουσείο Μπενάκη / Πειραιώς 138

Στο τεύχος «Veritas» που αποτελείται βασικά από μία κυρίως φωτογραφία η ιδέα και τα κείμενα των υπότιτλων είναι του Νίκου Μεντή.
Η φωτογραφίες είναι δικές μου, και είναι ενός συγκεκριμένου υπαρκτού προσώπου. Η κυρίως φωτογραφία βγήκε τον Αύγουστο του 2024 στη Θεσσαλονίκη ενώ μια δεύτερη στο οπισθόφυλλο είναι το ίδιο πρόσωπο πριν από περίπου 30 χρόνια.

Veritas σημαίνει αλήθεια.
Στη ιστοσελίδα του Athens Photography Festival 2026 μπορεί να διαβάσει κανείς τις παρακάτω σκέψεις περίπου:

In an era shaped by algorithmic images, synthetic realities, and evolving documentary practices, photography no longer functions simply as evidence—it becomes a site of speculation, fiction, critique, and reinterpretation.

This year’s edition of Unfolded Chapters seeks projects that engage with these tensions.
The focus is on works that explore how photography shapes our understanding of nature, science, memory, archives, and reality itself. The focus is on works that explore how photography shapes our understanding of nature, science, memory, archives, and reality itself.

Σε μια εποχή που διαμορφώνεται από αλγοριθμικές εικόνες, συνθετικές πραγματικότητες και εξελισσόμενες πρακτικές καταγραφής, η φωτογραφία δεν λειτουργεί πλέον απλώς ως αποδεικτικό στοιχείο· μετατρέπεται σε πεδίο εικασιών, μυθοπλασίας, κριτικής και επανερμηνείας.

Η φετινή έκδοση του Unfolded Chapters αναζητά έργα που ασχολούνται με αυτές τις αντιθέσεις. Στο κέντρο του ενδιαφέροντος είναι έργα που διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο η φωτογραφία διαμεσολαβεί στην κατανόησή μας για τη φύση, την επιστήμη, τη μνήμη, τα αρχεία και την ίδια την πραγματικότητα.

Some friends are familiar with FOTOROMANZO and this particular issue.

Ηere is a brief introduction to the issue and its creation, as they were submitted to the Athens Photo Festival organizers and shared by the exhibition’s curator, Ms. Silvia Sahini, during the Artist Talks & Book Readings event

FOTOROMANZO subtitled “images on paper,” published in Berlin by Dimitris Katsamakas, is designed for printing photographs on paper. This is one of the magazine’s core promises and missions, which is why its online presence is negligible.

In the many conversations we’ve had about photography, we’ve noticed a different approach to the image in relation to the text that might accompany it — the caption.
One of us, Dimitris, usually accompanies each of his photographs with a brief text; even if he has nothing else to say, at the very least he notes the place and time the photo was taken.
This emphasizes the basic function of classical photography:
to “freeze” the moment, the here and now.

The other one, Nikos,
almost never includes this information with his photos, believing that once the shot has been taken,
the here and now no longer matters,
because what counts is the image itself;
what is depicted is what is depicted, regardless of where and when.
In light of these observations, we decided to produce an issue that explores the relationship between photography and text, and the paradox that can arise from this relationship. A photograph (at least when it is not a collage) is what it is; it depicts something that is subject to limitations.
What is the subject, the content, and what is its relationship to the photographer?
How does the light fall on the subject?
What technique was used to take the photograph? And so on.

Text, on the other hand, is not subject to technical limitations;
the potential limitations of the text may well be the set of words and syntactic rules of a language. The finite — classical photography —meets the infinite —
the infinite combinations of words.

From this encounter emerges something that is both at once: finite, concrete, and simultaneously a catalyst for short stories and novels that can take shape in the viewer-reader’s reflections.

We decided that the best way to put these thoughts on paper is through a portrait. Using a photograph taken for this purpose in August 2024, of a specific real person.

A person’s face is an object of great interest, essentially a potential subject. The face in the portrait also looks out from the photograph toward the viewer.
It is an identity and defines the person to whom it belongs. Or perhaps not?
Perhaps the face is as specific as we are capable of seeing it.

If the accompanying text rejects and transcends the here and now, it may liberate both us and the figure from temporal, spatial, and other constraints.
The face, the figure, may have been “bound” to a here and a now, but the possibilities for description, interpretation, and understanding remain infinite, and, ultimately, it is these that the photograph ends up illustrating. Isn’t this the case anyway, even when the caption is supposedly single-meaning?

—- We found that Giorgio Barbetta’s work, which he sent from Milan to Unfolded Chapters—Sono sempre stato qui (“I’ve Always Been Here”) — which is also missing from tonight’s Athens Photo Festival Artist Talks & Book Readings — has a strong connection to our own work, and its subtitles thrilled us! We wish him every success in his work!

Πολλοί φίλοι που είναι παραλήπτες, γνωρίζουν το ΦΩΤΟΡΟΜΑΝΤΖΟ και το συγκεκριμένο τεύχος.

Ακολουθούν δυο λόγια για την δημιουργία του, όπως περίπου τα στάλθηκαν στη διοργάνωση του Athens Photo Festival
 και μεταφέρθηκαν από την επιμελήτρια της έκθεσης την κυρία Σύλβια Σαχίνι κατά την εκδήλωση Artist Talks & Book Readings

Το FOTOROMANZO με τον υπότιτλο «εικόνες στο χαρτί» που εκδίδεται στο Βερολίνο από τον Δημήτρη Κατσαμάκα, είναι φτιαγμένο για να τυπώνονται οι φωτογραφίες σε χαρτί. Αυτό είναι μια από τις βασικές υποσχέσεις και αποστολές του περιοδικού, γι΄αυτό η διαδικτυακή του παρουσία είναι μηδαμινή.

Στις πολλές συζητήσεις που είχαμε για την φωτογραφία, διαπιστώσαμε μια διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά την εικόνα σε σχέση με το κείμενο που μπορεί να τη συνοδεύει, τον υπότιτλο . Ο ένας, (ο Δημήτρης), συνηθίζει να συνοδεύει κάθε φωτογραφία του με ένα σύντομο κείμενο, αν δεν έχει να πει τίποτ΄ άλλο, σε κάθε περίπτωση το ελάχιστο που σημειώνει είναι ο τόπος και ο χρόνος στον οποίο έγινε λήψη. Έτσι δίνεται έμφαση στην βασική λειτουργία της κλασσικής φωτογραφίας να “παγώνει” την στιγμή, το εδώ και το τώρα.

Ο άλλος, ο Νίκος,
σχεδόν ποτέ δεν συνοδεύει τις φωτογραφίες του μ΄ αυτές τις πληροφορίες, θεωρώντας ότι άπαξ και έγινε η λήψη, το εδώ και τώρα δεν έχει σημασία, διότι αυτό που μετράει είναι η απεικόνιση η ίδια· αυτό που απεικονίζεται είναι αυτό που απεικονίζεται, ανεξάρτητα από το πού και πότε.
Με αφορμή αυτές τις διαπιστώσεις, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα τεύχος που θα εξερευνά την σχέση της φωτογραφίας με το κείμενο και το παράδοξο που που μπορεί να προκύπτει από την σχέση αυτή. Η φωτογραφία (όταν δεν πρόκειται για κολάζ τουλάχιστον) είναι αυτή που είναι· απεικονίζει κάτι που υπόκειται σε περιορισμούς. Ποιο είναι το θέμα, το περιεχόμενο και ποια η σχέση του με τον φωτογράφο, πώς πέφτει το φως πάνω στο θέμα, με ποια τεχνική τραβήχτηκε κτλ.

Το κείμενο, από την άλλη, δεν υπόκειται σε τεχνικούς περιορισμούς· ο πιθανοί περιορισμοί του κείμενου μπορεί να είναι ίσως το σύνολο των λέξεων και των συντακτικών κανόνων μιας γλώσσας. Το πεπερασμένο – η κλασσική φωτογραφία – συναντάται με το μη πεπερασμένο – τους άπειρους συνδυασμούς των λέξεων.

Από την συνάντηση αυτή προκύπτει κάτι που είναι και τα δύο μαζί: πεπερασμένο, συγκεκριμένο και ταυτόχρονα αφορμή για μικρές ιστορίες για μυθιστορήματα που μπορούν να γεννηθούν στους συλλογισμούς του θεατή-αναγνώστη.

Αποφασίσαμε ότι ο καλύτερος τρόπος να εκφράσουμε αυτές τις σκέψεις στο χαρτί είναι μέσω ενός πορτραίτου. Με μια φωτογραφία που έγινε γι αυτό το σκοπό τον Αύγουστο του 2024, από ένα συγκεκριμένο υπαρκτό πρόσωπο. Το πρόσωπο ενός ανθρώπου είναι ένα αντικείμενο υψηλού ενδιαφέροντος, ουσιαστικά ένα εν δυνάμει υποκείμενο. Το πρόσωπο του πορτραίτου απευθύνεται κι αυτό από τη φωτογραφία προς τον θεατή. Είναι ταυτότητα και ορίζει τον άνθρωπο που του ανήκει. Ή μήπως όχι;
Ίσως το πρόσωπο να είναι τόσο συγκεκριμένο, όσο συγκεκριμένο εμείς είμαστε ικανοί να το δούμε.

Αν το κείμενο που το συνοδεύει, αρνηθεί και ξεπεράσει το εδώ και το τώρα, ίσως να απελευθερώνει και εμάς και το πρόσωπο από τους χρονικούς, χωρικούς και άλλους περιορισμούς. Το πρόσωπο ίσως να ήταν «δεμένο» σ΄ενα εδώ και σ΄ ένα τώρα, οι δυνατότητες περιγραφής, ερμηνείας και κυρίως κατανόησης όμως, παραμένουν άπειρες και, εν τέλει, αυτές καταλήγει να απεικονίζει η φωτογραφία. Μήπως αυτό δε γίνεται ούτως η άλλως ακόμη κι όταν ο υπότιτλος είναι τάχα μονοσήμαντος;

—- Διαπιστώσαμε ότι το έργο του Giorgio Barbetta που έστειλε από το Μιλάνο στο Unfolded Chapters, το “Sono sempre stato qui” (“I’ve Always Been Here”) κι ο οποίος επίσης λείπει (απόψε) από το Athens Photo Festival
 και την εκδήλωση «συζητήσεις με καλλιτέχνες & αναγνώσεις βιβλίων» έχει πολύ μεγάλη συγγένεια με το δικό μας και οι υπότιτλοί του, μας ενθουσίασαν! Του ευχόμαστε καλή επιτυχία στο έργο του!